پنجشنبه, ۰۸ فروردین | ۱۲:۱۳ بعد از ظهر
مردمک -
چهارشنبه 15 اسفند:
اسلامشهر، شهری غبارگرفته در جنوب تهران است که انتظاری داری مردم فقیر آنجا از محمود احمدی نژاد رئیس جمهور تندرو ایران حمایت کنند. بسیاری از ساکنان این شهر، ترک یا کرد هستند و این روزها زوج های جوان تهرانی که از عهده اجاره خانه های گزاف برنمی آیند، در این شهر سکونت گزیده اند.
آمار جرم و مواد مخدر در این شهر بالا است. مردم شهر در اعتراض به فساد طبقه حاکم و بی کفایتی دولت های اصلاح طلب، در انتخابات ریاست جمهوری 2005 (1384) و رای به احمدی نژاد مشارکت ناچیزی داشتند.
| درباره هفتهنامه اکونومیست بیشتر بدانیم |
|
| تاریخ اولین انتشار | 1843 |
| تیراژ هفتگی | 1.2 میلیون |
| مالکیت | اکونومیست گروپ |
| محل تحریریه | لندن - انگلستان |
| سردبیر | John Micklethwait |
| گرایش سیاسی | نئو لیبرال - میانهرو |
اصلاح طلبان به خود جرات داده و در پاسخ به اتهام محافظه کاران که آنها را وارسته و دیندار نمی دانند، در مسجد مرکز شهر، یک گردهمایی بزرگ برپا کردند.
به نظر می رسید بسیاری از مردم برای دیدن محمد خاتمی، ستاره سیاست ایران و رئیس جمهور پیشین، آنجا جمع شده اند. خاتمی و همراهانش ازجمله برخی وزیران اصلاح طلب کابینه اش و برخی روحانیون ارشد کشور وارد مسجد شدند.
از بلندگوهای مسجد صدای انتقاد از احمدی نژاد به خاطر نرخ تورم و مخدوش کردن چهره بین المللی ایران شنیده میشد. سپس یک تحلیلگر سیاسی از پشت بلندگو گفت: اگرچه سیاست محافظه کارانه خودمانی احمدی نژاد در شهرستانها هنوز هم موثر است و پول هنگفتی را در سفرهای استانی خرج کرده است اما در جاهایی مانند اسلامشهر حس نومیدی مردم (نسبت به او) به مراتب قوی تر است.
احمدی نژاد وعده داده بود درآمدهای نفتی را به سفره هر ایرانی می آورد اما نرخ تورم بسیار بالا رفته و قیمت مواد غذایی و اجاره خانه ها بیش از پیش شده است. یک مغازه دار در این مسجد گفت:«چرا او به هر کدام از ما یک فنجان از درآمدها را نمی دهد؟»
گزارش مرتبط: فضای ایران پیش از انتخابات به روایت اکونومیست- بخش اول
سه شنبه 14 اسفند:
طبق توصیه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، باید محل اقامت خبرنگاران خارجی در ایران در زمان انتخابات مشخص شود. در هتل لاله، یک کارت مطبوعاتی و یک دسته اطلاعیه نامزدهای انتخابات و احزاب را گرفتم. به محل تبلیغات انتخاباتی مهدی کروبی، روحانی اصلاح طلب و رئیس مجلس پیشین دعوت شده ام. او وعده داده (درصورت پیروزی اصلاح طلبان در مجلس) به هر فرد بزرگسال معادل 60 دلار در ماه بدهد.
بعد از 45 دقیقه از کروبی خبری نشد. در خودروی یک جوان با نام «دی» راهی یک گردهمایی دیگر شدیم.
آقای «دی» که از سوی شورای نگهبان برای نامزدی انتخابات ردصلاحیت شده، گفت که نگران بوده که به او برچسب اصلاح طلب نزنند.
از برخی همسایگان درمورد رفتارهای او و شرکت در نمازجمعه سوال شده و از خود او پرسیده اند که از کجا فارغ التحطیل شده و او با تامل پاسخ داده: آمریکا. شورای نگهبان به نامه اعتراض او درخصوص ردصلاحیت پاسخ نداده است.
دوشنبه 13 اسفند:
اگر راحتی یک خط هوایی، معیار اندازه گیری جایگاه یک کشور باشد، آنگاه دنیا باید از جمهوری اسلامی عصبانی باشد.
من باید بعداز فرودگاه قاهره، در استانبول هواپیما عوض کنم و چهار صبح به فرودگاه بین المللی امام خمینی وارد شوم و یک شب خواب را از دست بدهم.
سیمون، نماینده آژانس هوایی به من گفت: واردشدن به تهران، یک چیز است اما خارج شدن از آن به مراتب سخت تر است. زیرا پس از انتخابات 14 مارس (24 اسفند) هواپیماها پر از مسافر هستند.
فراموش کرده بودم که اواسط مارس، نوروز ایرانی است که مردم از شهر دود گرفته تهران فرار و هوای سالم را جای دیگری جست و جو می کنند.
بالاخره بلیط برگشت من برای صبح زود 19 مارس (29 اسفند) از خط هوایی قطر تائید شد. بنابراین مدت اقامت من در تهران بیش از زمان ذکر شده در روادید من خواهد شد و باید از وزارت ارشاد اجازه بگیرم.
وقتی بلیط رفت و برگشت به ایران را می گیرم، با خود فکر می کنم که تحریم های بین المللی، سخت است.
هنوز هیچ نظری ثبت نشده است.